Oi navysly chorni hmary, navysly, navysly [1]

Oi navysly chorni hmary, navysly, navysly,
A u meyi divchynonky zaishly inshi mysli.

Oi kazala divchynonka, ne bude tuzyty,
Yak ya syadu ta i poyidu do viiska sluzyty.

– Oi ne budu, zovnyaryku, tuzyty, ne budu,
Ty za horu, ya za druhu, pro tebe zabudu.

Oi vyyihav zovnyar vranci za novi vorota,
Ne beretsya divchynonky ni son, ni robota.

Oi vyyihav zovnyar vranci za hustiyi lozy,
Oblyvayut divchynonku dribnenkiyi slozy.

– Vertai, vertai, zovnyaryku, vmyraye matusya.
– Shcho robyty, hai vmyraye, ya vze ne vernusya.

– Vertai, vertai, zovnyaryku, vmyraye divchyna.
– Treba konya pidhanyaty, shchoby shche zastaty.

Pryyizdzaye molod zovnyar pid novi vikonci,
A vze ioho divchynonka lezyt na lavonci.

– Ty kazala, divchynonko, ne budesh tuzyty,
A ty idesh cherez mene v syru zemlju hnyty.

Oi ne budut tvoyi ruchky mene obnimaty,
Oi ne budut tvoyi huby mene ciluvaty.

Oi chy lito, oi chy osin, chy zyma holodna,
Molodomu zovnyarevi dorizenka odna.